Podsumowanie roku dwatysionceosiem.

No cześć. Jako młodzieniec o szerokim wachlarzu zainteresowań, obcuję z kulturą na wszelakie możliwe sposoby, bo to fajne jest. Książki to nawet kupuję, bo dotyk i zapach papieru to taki mój fetysz, a i na półce wyglądają ekstrawagancko, dzięki czemu sprawiam wrażenie mądrzejszego niż jestem. Swoją drogą to nieco dziwne, bo dostęp do muzyki, filmów czy książek jest łatwiejszy, w zasadzie darmowy, nic nie stoi na przeszkodzie w poszerzaniu horyzontów, oglądaniu niszowych gruzińskich filmów o prowadzeniu tartaku, słuchania niekomercyjnej muzyki i czytania książek na komórkach, komputerach, ba, nawet komputer sam przeczyta, a jednak, mimo to, ludzie coraz głupsi i coraz bardziej ograniczeni.

W tym roku będzie mniejszy chaos, bo podzieliłem faworytów na kategorie, ale tak poza tym, to kolejność czysto przypadkowa.
No to sru.

Gruby, czerwony i jak wchodzi to sprawia przyjemność.

Ciemny, oświetlony jedynie blaskiem kilku świeczników korytarz. W mroku i ciszy przesuwa się cień, wyraźnie należący do kogoś krępego i niskiego, ale sięgającego aż do ziemi. Płomyki świec uginają się delikatnie przy podmuchu przechodzącej postaci, a w ciemności co jakiś czas wyraźnie rozjaśnia się ruchomy punkcik żaru pochodzącego z papierosa. Postać dociera do drzwi, zza których wyraźnie słychać głośne chrapanie, klnąc pod nosem staje na palcach, by dosięgnąć klamki i otwiera drzwi na całą szerokość.

Czarno to widzę.

Murzyn (rasa negroidalna) został wynaleziony jeszcze przed kołem (4000 r p.n.e).